Baśniowa Kraina - Wydawnictwo Świat Książki.

 

źródło zdjęcia : Świat Książki. Dziś dotarła do mnie (stacjonarnie) książka przeznaczona na prezent dla Chrześniaka. Wydawcą jest fenomenalny Świat Książki. Baśniowa kraina to zbiór dziewięciu pięknych bajek, będących idealnym prezentem dla najmłodszych. Teraz to są książeczki ! . Jako były bibliotekarz - cenię sobie takie publikacje. Dziełko liczy184 strony,  - i - jest idealne dla przedszkolaków. Polecam je także dla nieco starszych osesków w ramach biblioterapii. Książka ta jest pięknie wydana, w twardej oprawie. Starszy bardzo szybko ją czyta. Nie trzeba chyba żadnych rekomendacji - oprawa jak i treść - oraz Wydawnictwo - mówią same za siebie. A więc do dzieła starsi Czytelnicy bloga, - i wypożyczajcie, kupujcie - bądź zamawiajcie tę pozycję. Idealny prezent gwiazdkowy dla najmłodszych.

 

Mały Oświęcim. Dziecięcy obóz w Łodzi. Jolanta Sowińska - Gogacz, Błażej Torański.

 To jest wstrząsająca lektura. O obozie dla polskich dzieci w Łodzi. Książkę z oczywistych względów dawkowałem sobie powoli. Zbudowana jest bardzo dobrze, z narracji, opowiadań, zeznań świadków i akt sądowych. Tak dużo słyszy się o innych obozach, a o tym - ukrytym w Łodzi obozie dla polskich dzieci przez długi czas się milczało, nie rozmawiało, nie wspominało. Dorośli ludzie, którzy przeżyli to piekło - raz chętnie rozmawiają z Autorami, a raz milczą. Noszą potężną traumę. Książkę  - jak wspomniałem - dawkowałem sobie powoli. Czasem trzeba odpocząć. Jest to bardzo ważna lektura na nasze obecne czasy. Wstrząsająca, przerażająca. "Ludzie ludziom zgotowali ten los". Los dzieci, które nikomu nie zawiniły. Tylko dlatego trafiały do obozu - bo były Polskimi Dziećmi. Publikacja liczy 312 stron. Polecam ją wszystkim Czytelnikom Imperium Lektur 2.

Nowy nabytek - w mojej biblioteczce. Mały Oświęcim - Dziecięcy obóz w Łodzi.

 Moja biblioteczka dziś rano powiększyła się o jedną książkę. Jest to dzieło autorstwa Jolanty Sowińskiej - Gogacz oraz Błażeja Torańskiego - "Mały Oświęcim. Dziecięcy obóz w Łodzi". Czytaliście już może? Ja jestem w trakcie lektury. Pozdrawiam i miłego dnia !

Starożytny Rzym - Od Romulusa do Justyniana. Thomas R. Martin.

 Książkę tę w swoim zbiorze posiadam blisko od roku. Prezentuje bardzo ciekawe spojrzenie na Starożytny Rzym. Dokończyłem ją czytać drugi bodajże raz po porannym spacerze w śniegu. Na studiach przez trzy lata miałem lektorat języka łacińskiego - broniłem się też z "Apologetyku" Tertuliana. Poza intensywnym lektoratem, na pierwszym roku studiów miałem przez pierwszy semestr Historię Starożytną, a od trzeciego roku proseminarium. Finalnie, na czwartym i piątym roku - seminarium magisterskie ze starożytności. Książka opisywana na blogu niniejszym wciąga od pierwszych stron.  Jest to pasjonująca opowieść o tym, jak mała, zupełnie bezbronna osada nad Tybrem z biegiem czasu przekształciła się w Imperium. Autor bardzo przystępnie opisuje dzieje Rzymu. Mnóstwo ciekawostek, mnóstwo zaskakujących informacji. Wiemy doskonale, że cywilizacja rzymska wpłynęła bardzo na dzisiejszy świat. Sporo miejsca poświęcono narodzinom chrześcijaństwa. Książka bardzo wciąga już od pierwszych stron. Polecam wszystkim Czytelnikom bloga Imperium Lektur 2. Nie zawiedziecie się, jest to nie tylko książka dla historyków, ale politologów, filologów i studentów. Możną ją śmiało polecić także uczniom szkół średnich . Polecam !

Księżniczka Małgorzata - weekendy z Windsorami.

 Młodsza siostra Królowej Elżbiety Drugiej. Kiedy Elżbieta dowiedziała się, że jest następczynią tronu - powiedziała do przyszłej Monarchini - biedactwo. Małgorzata była niesfornym dzieckiem, często gryzła siostrę. W czasie Mszy Koronacyjnej w 1953 roku - kamery wychwyciły, gdy strzepuje nitkę z ramienia swojego adoratora, rozwodnika. Potem zaczęła się wrzawa medialna. Bliska następstwa tronu - a dzielił ją od niego  przypuszczalnie jeden wypadek komunikacyjny - odznaczonego za Bitwę o Anglię adoratora wysłano na służbę do Belgii. Małgorzata nie zamierzała rezygnować z tytułu. Miała nawet swoją własną wyspę . Korzystała z życia pełnymi garściami. Mnóstwo było młodszych i starszych kochanków, alkoholu też nie brakowało. Zmarła tuż po Królowej Matce, w pamiętnym dwutysięcznym drugim roku.

Królowa Elżbieta II Windsor - Piątki z Windsorami.

 Lillibeth - tak pieszczotliwie określają ją najbliżsi. Panuje lecz nie rządzi od 1952 roku. Postać niezłomna i tajemnicza. Co wtorek na audiencję udają się do niej premierzy Jej Królewskiej Mości. Uwielbia rebusy i szarady. Ostatnie pogłoski: możliwa jest Jej abdykacja i przekazanie korony ukochanemu wnukowi Williamowi. Kocha wszystko - co je trawę - Zdaniem jej małżonka księcia Filipa. Kocha psy i konie, unika kotów. Najbardziej kocha Balmoral - szkocką rezydencję królewską, która jest odskocznią od życia w Londynie. W Balmoral wraz z rodziną naprawdę głęboko wypoczywa. Tam też sama po sobie zmywa, razem z innymi gośćmi. Do Balmoral bowiem zjeżdżają też aktualni szefowie rządu. Nieustraszona. "W głębi duszy jestem zwyczajną wieśniaczką" - tak raz siebie określiła. Głowa państwa, głowa Kościoła Anglikańskiego. Żelazna Dama określiła ją raz w kuluarach - jako osobę, która - gdyby nie była Królową - głosowałaby śmiało na Partię Pracy. Czasem uśmiechnięta, a czasem, zmartwiona. Jej kapelusze są zabezpieczone kawałkami ołowiu - tak - by ich nie zdmuchnął północny wicher. A co Wy , drodzy Czytelnicy bloga - sądzicie o tejże postaci? W długości panowania pobiła przodkinię Wiktorię. Zaś po śmierci Lady Di stwierdziła: "W tym Kraju panują siły, o których nie mamy nawet pojęcia".

W pustyni i w puszczy. Henryk Sienkiewicz.

 Posiadam tę lekturę szkolną bodajże od 1992 roku. Nie została sprzedana, nie została przekazana, nie została wyniesiona do piwnicy, jak kryminały mojej Mamy. Jako mól książkowy  - wróciłem do niej po latach. Chyba nikomu tejże książki nie trzeba przedstawiać. W Oblęgorku chyba nie byłem - pamięć mnie zawodzi. Ale dziś, odwiedzając groby Przodków o ww. publikacji sobie przypomniałem. Kto czyta książki - ten bowiem żyje podwójnie. A kto modli się w obcym języku - ten modli się kilka razy gorliwiej. Nobliści towarzyszą mi od dziecka. Są wspaniałym ukojeniem na wszelaką "nerwówkę" dnia codziennego. A przede mną jeszcze raz "Chłopi" Reymonta i ponownie "Krzyżacy" Henryka Sienkiewicza. Ponoć jest jakaś akcja "Graty z chaty" - ale Ja już w niej nie uczestniczę. Co niektórych dzieł bowiem nie można się ot tak pozbyć. Pamiętam też ekranizację tej lektury szkolnej - ale czy była udana? I kiedy to było ! Chyba wieki temu! A czy Wy czytaliście "W pustyni i w puszczy"? - To pytanie do nieco młodszych Czytelników Imperium Lektur 2. Do tej książki powracam wielokrotnie.

Historia Żydów - Paul Johnson.

 Dzisiejszy aktywny dzień zmusił mnie - po odwiedzinach na grobach - do zrecenzowania książki, którą już drugi raz przeczytałem.  Wspaniała to lektura ! Brytyjski historyk ma bardzo sprawne pióro, zaś książka - będąca prawdziwą cegłą - nie odstrasza jednak. A wypożyczyłem w ulubionej bibliotece za rogiem. "Historia Żydów" - narodu o przebogatej historii, który wiele wycierpiał, żył i żyje zresztą w diasporze nadal. Lektura jest bardzo wciągająca. Historyk - jak z innych źródeł wynika - jest po trochu skandalistą . Cóż można powiedzieć? Warto sięgnąć po tę publikację. Dedykują ją historykom, judaistom, politologom. Dzieło liczy blisko ponad sześćset stron. Narracja jest prowadzona od czasów starożytnych po współczesne. Obowiązkowa chyba nie tylko dla grup wyżej wymienionych - ale także dla licealistów. Losy "Starszych Braci w Wierze" - są splecione z naszym Narodem bardzo blisko. Staliśmy się cmentarzyskiem tego Narodu. Ale dzisiejsi Żydzi - poza ortodoksami - żyją całkiem, całkiem współcześnie. Polecam !

Nie tylko Anna Frank - Diane L. Wolf.

 Jest to bardzo wstrząsająca lektura. Książkę wypożyczyłem w ulubionej bibliotece "za rogiem" i dawkowałem sobie powoli jej treść. Druga Wojna Światowa naznaczyła cały świat. Ale Europę najbardziej. Moją rodzinę też. Dziadek ze strony Mamy był przymusowym robotnikiem w Sudetach Niemieckich, Siostra ś.p. Babci Heleny przeszła przez obóz Dachau. Jedenaste przykazanie "Nie zapominaj" jest wezwaniem nie tylko do tego, by Shoah się nie powtórzył, ale także do operacji militarnych we współczesnym świecie. Autorka - Diane L. Wolf - jest autorką nagrodzonej książki "Factory Daughters: Gender, Household Dynamis, and Rural Industrialization in Java" - UC Press, jest redaktorem zbiorowej Feminist Dilemmas in Fieldwork oraz współautorem tomu Sociology Confronts the Holocaust: Memories and Identities in Jewish Diasporas. Wykłada socjologię na University of California w Davis.Autorka jak wspomniałem stworzyła wstrząsającą książkę. Oparła się na wywiadach z siedemdziesięcioma osobami o żydowskich korzeniach, ludźmi - któzy jako dzieci ukrywane były w holenderskich rodzinach aryjskich. Powstał wspaniały , przejmujący do szpiku kości fresk grupy ocalonych z Holokaustu. Doświadczenia respondentów - różniły się od przeżyć tych, którzy znaleźli się w obozach koncentracyjnych. Serdecznie polecam Czytelnikom. Książka liczy blisko 360 stron, została wydana przez "Universitas".

PS. dopisek z 22.X 2020 roku - godzina 18.41. Nowy blogger sprawia same trudności.

Stanisław Zasada - Niewyjaśnione fakty II Wojny Światowej. Zbrodnie, tajemnice, akcje wywiadu.

 Lektura tejże książki zajęła mi raptem dwie godziny. Jest napisana lekkim, chwytliwym piórem, wciąga od pierwszych stron. Książkę wypożyczyłem w ulubionej bibliotece tuż za rogiem. Polecam wszystkim Czytelnikom bloga Imperium Lektur 2. Została wydana przez Wydawnictwo Publicat. Zbudowana z ośmiu rozdziałów - jest lekko zbeletryzowaną opowieścią. Mnie najbardziej do "gustu" przypadł rozdział poświęcony majorowi Henrykowi Dobrzańskiemu pseudonim - "Hubal", z którym moje dawne miejsce pracy było właśnie mocno związane. "Niewyjaśnione fakty II Wojny Światowej". to publikacja dość cenna. Polecam nie tylko historykom, ale i politologom czy młodzieży licealnej. Laikom zupełnym też. Opowieść o tragedii wielkiej wojny, w czasie której nie tylko dowódcy, ale i zwykli ludzie stawali się bohaterami. Dziełko liczy 191 stron i mocno wciąga . Polecam !

Książę Filip. Piątki z Windsorami.

 Książę Filip to postać nietuzinkowa. Jest dumnym księciem - małżonkiem od wielu lat. Ale niezbyt to postać szczęśliwa. Miał bardzo trudne dzieciństwo. Diana o Windsorach mawiała: "Ci Niemcy". Początkowo był zadowolony z wyboru Diany na małżonkę Karola, jednak z czasem ich relacje się pogorszyły. W jego żyłach płynie krew przede wszystkim niemiecka. Po koronacji małżonki w 1953 roku - poczuł się jak piąte koło u wozu. I tutaj małżeństwo sielanką już nie było. Posądzany o zdrady, mawiał często z niewyparzonym językiem, że Królową Elżbietę nie interesuje nic poza tym, co jest trawożerne. A mowa o miłości monarchini do koni i wyścigów konnych. Filip był surowym ojcem. Karola wysłał do rygorystycznej szkoły w Szkocji, co odbiło się na zdrowiu syna. Prawdopodobnie ukochał najbardziej córkę Annę, która bardzo go przypomina charakterem. Chyba tych zdrad było trochę.Przez niego sama Elżbieta musiała szukać porad speców od zdrowia psychicznego. Niemniej lata mijają  - a książę Edynburga trzyma się świetnie. Co o nim sądzicie, Drodzy Czytelnicy ?

Co czytamy w październiku? - Stos biblioteczny.

 1. Stanisław Zasada - Niewyjaśnione fakty II Wojny Światowej. Zbrodnie, tajemnice, akcje wywiadu.

2. Diane L. Wolf  - Nie tylko Anna Frank.

3. Zbrodnia Katyńska w świetle dokumentów - z przedmową Władysława Andersa.

4. Paul Johnson - Historia Żydów.

Czytaliście coś, coś polecacie? Do niektórych książek wracam . Pozdrawiam !

Królowa Wiktoria. Weekendy z Windsorami.

 Czyż trzeba tę postać historyczną przedstawiać? Chyba wszyscy ją znają. Przynajmniej anglofile, historycy, filolodzy angielscy. I nie tylko. Postać bardzo kontrowersyjna. Do czasu koronacji mieszkała w jednym  pokoju ze swą matką, która pilnowała ja na każdym kroku. Koronacja uwolniła ją od drylu najbliższej rodziny. Poślubiła swego odległego kuzyna, Alberta. Nie był zadowolony ze swej pozycji księcia - małżonka (podobnie jak bardzo długo książę Filip). Jednak doczekali się licznej gromadki dzieci. Albert monarchinię wspierał we wszystkim. Po jego śmierci osiadła na długi czas w Balmoral. Ale i grzeszki miała. Posądza się ja o romans ze swym koniuszym Jamesem Brownem. Mawiano nawet na Wiktorię Reginę "Pani Janowa Brown". Wiktoria - tak naprawdę w przeważającej części miała krew niemiecką. Odbywała za życia Alberta podróże nie tylko po Brytanii, ale i do kuzynostwa na Kontynencie. Miała też bardzo dużą nadwagę. Jej koronacja przypominała komedię - arcybiskup nałożył jej pierścień, którego nie mogła zdjąć (ale zdjęła końcem końców). Po śmierci małżonka nie zdjęła już żałoby. Zawiesiła ją tylko raz - na czas jednego ze swych jubileuszy. A co Wy, Drodzy Czytelnicy tegoż skromnego bloga sądzicie o tej brytyjskiej monarchini ?

Lady Di. Diana Spencer. (Piątki z Windsorami).

 Któż z nas o niej nie słyszał? Lady Di, Księżna Ludzkich Serc. Jej pogrzeb w 1997 - ym siódmym roku oglądałem jako świeżo upieczony pierwszoklasista liceum. Diana to postać skomplikowana. Za życia kochana i nienawidzona, po śmierci - niemal święta. Wokół tejże narosło wiele mitów i legend. Wybrana przez establishment  - nie czuła się w nim dobrze. Królowa Elżbieta II powiedziała po jej śmierci: "W tym kraju (Wielkiej Brytanii - przypis mój) - działają siły, o których nie mamy pojęcia." Diana pochodziła - jak już wspomniano gdzieś - spoza układów brytyjskich. Miała własny tytuł - hrabiowski. Była spokrewniona z samym Winstonem Churchill ' em. Jej śmierć chyba jednak pozostanie nieodgadnioną zagadką. Skomplikowana. Kochana, nienawidzona, ubóstwiana. Korzystała z psychoterapii i porad psychiatrów. Nienawidziła jej Królowa Matka - o której to mawiała, widząc jej zdjęcia w kolorowych magazynach  (o księżnej Di)"Ta głupia dziewucha". W rodzinie królewskiej nie czuła się dobrze. Ślub Diany i Karola w 1981 roku w Katedrze Świętego Pawła w Londynie oglądały setki milionów ludzi na całym świecie. Zaś Diana - już wtedy - czuła się jak owca prowadzona na rzeź. Pasjonuje mnie jak i innych. A co Wy, drodzy Czytelnicy tegoż bloga sądzicie o Lady Di ? Czy macie o niej jakieś zdanie ? Jak myślicie - czy sama sobie zgotowała taki los? Czekam na opinię i jesiennie pozdrawiam :)

Peter Hitchens - Po co nam była ta wojna ! Jak Wielka Brytania zdradziła Polskę i straciła imperium. Bellona.

 O książce tej przypomniałem sobie dziś rano, wracając z zakupów. Dotarła do mnie blisko rok temu, i pozostanie na zawsze już w mych zbiorach. Do tejże publikacji lubię bardzo wracać. Autor urodził się w 1951 roku, jest brytyjskim dziennikarzem i publicystą. Syn oficera Royal Navy, jest także absolwentem filozofii i nauk politycznych na York University. Stale publikuje. Współpracuje także ze stacjami telewizyjnymi i radiowymi. Niniejsza książka ukazała się w Wielkiej Brytanii w 2018 roku. Autor wkłada przysłowiowy kij w mrowisko. Jest niezbyt poprawny politycznie. Jednym słowem - burzy mity utrwalone dotąd w światowej historiografii. Autor stwierdza, że Imperium wyruszyło na wojnę z Hitlerem jako słabnąca potęga, która chciała udowodnić światu, że nadal jest mocarstwem. Skutkiem tego była utrata mocarstwowej pozycji, na rzecz Stanów Zjednoczonych. Ta książka jednym słowem - prowokuje i drażni. Autor naszemu Krajowi poświęcił wiele miejsca. Serdecznie polecam Wszystkim Czytelnikom bloga.

Max Czornyj - Córka nazisty. Wydawnictwo Filia.

 Czy po Holokauście, po Szoah - może istnieć poezja? To pytanie zadają nauczyciele języka polskiego i innych języków swym uczniom. Literatury obozowej chyba nigdy dość. I to - jedenaste przykazanie - "Nie zapominajmy". Poezja może istnieć, ale w obliczu rozmaitych tragedii niknie w ciągłych konfliktach na świecie. Codziennie ktoś "traci swą wieczność. Ale poezję odstawmy na bok. Książka Maxa Czornyja ma podtytuł: "Tkwi we mnie gen zła. Nigdy go nie odpokutuję". Bohaterką zbeletryzowanej książki jest Greta, córka wysoko postawionego nazisty KL Lublin. Gretę poznajemy jako staruszkę, poddającą się swoistej wieloletniej terapii - próbującą czynami wynagrodzić cierpienia zgotowane wielu osobom przez jej ojca. Starsza pani choruje na Alzheimera. Ma problemy z pamięcią, ale zdarzają się jej odkrywcze przebłyski. Czy dziecko powinno odpowiadać za czyny swych rodziców? Za ich błędy, karygodne czyny? Książka mnie wciągnęła i przeczytałem ją dość szybko. Jest "utkana", niczym pajęcza sieć z różnych fragmentów i rozdziałów, różnych odsłon. A główną bohaterką jest oczywiście Greta Rott. Cóż więcej pisać? Takie książki są niezwykle wciągające, interesujące, pozwalające zajrzeć za zasłonę nazistowskich rodzin. Warto sięgnąć.

J.D. Bujak - Ogniskowa. Powieść grozy. Wydawnictwo Videograf.

 Książkę tę wypożyczyłem w ulubionej bibliotece tuż za rogiem. Zapewniła mi doskonały relaks w ciągu kilku dni. Emilia Jodłowska jest z pozoru zwykłą krakowską studentką architektury. Ale ma pewien dar - widzi Umarłych i umie ich przeprowadzać na "drugą stronę". Ciekawa to pozycja. Bo też - któż z nas nie lubi się bać? W dziele tym zatraciłem się całkowicie. Wraz z policjantem Michałem i krakowskim prawnikiem próbuje rozwiązywać skomplikowane zagadki. Emilia choruje na defekt genetyczny - ma rybią łuskę. Którą starannie ukrywa przed światem. Ta książka jest świetna. Zapewni Wam - Drodzy Czytelnicy Imperium Lektur 2 niezapomniane emocje. Wciąga już od pierwszych chwil i trzyma w na pięciu aż do końca. A Emilii dar, który Ona sama uważa za przekleństwo - pomaga w rozwiązywaniu skomplikowanych zagadek. Serdecznie polecam !

Karen Essex - Zakochany Dracula.

 Któż z nas nie lubi się czasem bać? Chyba każdy :) Książkę wypożyczyłem niedawno w ulubionej bibliotece za rogiem i spędziłem przy niej i herbacie kilka miłych godzin. Wszyscy pamiętamy historię Draculi - legendarnego krwiopijcy rodem z Transylwanii, znamy też filmy, znamy też Brama Stokera. Przyznam, że uwielbiam wiktoriańskie klimaty. A dobra fantastyka - jak często to podkreślam na blogach innych zaprzyjaźnionych osób - jest zawsze w cenie. Karen Essex jest amerykańską pisarką. Stworzyła ona całkiem ciekawe dziełko, okraszone - na amerykański sposób - sporą dawką erotyzmu, chwil grozy i chwil miejscami bardzo poetyckich. Mamy Lucy Westenra, mamy Minę Harker. Mamy chwile szaleństwa, chwile refleksji też. Tę książkę czyta się bardzo szybko i powiem Wam szczerze - nie zawiedziecie się. A została wydana w dwutysięcznym czternastym roku. Dobra fantastyka, dobre ujęcie wampirzych klimatów. Trzyma w napięciu, nie pozwala się oderwać. Nie zapominajmy też - że Vlad Tepes ma pewne związki z Polską. Ale tutaj ten "Drakul" jest ujęty nieco inaczej. Dobre czytadło na coraz dłuższe, jesienne wieczory. Serdecznie polecam wszystkim Czytelnikom bloga.

William Breuer - Ściśle tajne w II Wojnie Światowej.

 Ciekawa to lektura. Dostałem ją w prezencie trzy lata temu, została zakupiona w krakowskim Empiku na Rynku. 

" William Breuer (1922 - 2010) - to jeden z najpopularniejszych amerykańskich historyków wojskowości, autor nieustannie wznawianych na świecie bestsellerów. W "Ściśle tajne w II wojnie światowej" odkrywa nieznane epizody wojny toczonej przez żołnierzy bez mundurów. Pokazuje fascynujące postacie : największych szpiegów, podwójnych agentów, śpiochów, wtyczki. I misje tak utajnione, że nie tylko nie zostały wykryte przez wroga, ale umknęły również uwadze historyków"

Pasjonująca to lektura. Często do niej wracam. Autor przedstawił w książce nieznaną wojnę wywiadów i kontrwywiadów. Mamy tutaj zabójstwa, dywersję, szantaże, fałszerstwa, porwania, dezinformację. Książkę tę naprawdę bardzo szybko się czyta. Jest to taka mała "perełka". Mamy nieco o nazistowskim szpiegu w Kapitolu, udanym utajnieniu operacji "Overlord", rozbrojeniu miny magnetycznej. Polecam tę publikację wszystkim Czytelnikom Imperium Lektur 2. Nie zawiedziecie się na niej :)

Mario Escobar - Kołysanka z Auschwitz.

 Literatury obozowej nigdy dość. Mawia się o jedenastym przykazaniu : "Nie zapominamy". 

"Opowieść inspirowana prawdziwą historią Helene Hannemann - Niemki, żony Roma i matki pięciorga dzieci, która za swoją rodziną poszła do piekła. W maju 1943 roku do domu Helene wkracza brutalnie policja, która z rozkazu Heinricha Himmlera zabiera do obozów Romów i Sinti. Mąż i dzieci Helene mają trafić do obozu Auschwitz - Birkenau, ale ona, jako przedstawicielka czystej aryjskiej krwi - może wybrać wolność. Decyduje się jednak na dobrowolne zesłanie do piekła. Kiedy do obozu przyjeżdża doktor Mengele i powierza Helene prowadzenie przedszkola - kobieta rozpoczyna heroiczną walkę o życie dzieci. I choć wie, że los jej podopiecznych jest z góry przesądzony, robi wszystko, by złagodzić ich cierpienia. Poruszająca opowieść o wytrwałości, nadziei i sile w jednym z najbardziej przerażających miejsc na ziemi".

Książkę wydało Wydawnictwo Kobiece. Czytaliście już może, a może macie w planach? Wstrząsająca to lektura. Polecam wszystkim Czytelnikom bloga.

Roman MIchałowski - Historia Powszecchna Średniowiecze.

 Książka liczy 551 stron. Prawdziwa to cegiełka ! Moją ukochaną epoką jest właśnie średniowiecze. Autor jest wykładowcą Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Na lekturę raczej trzeba sobie zagospodarować nieco czasu. Prawdziwa to uczta dla mediewistów. Z czasów studiów na Akademii Świętokrzyskiej wyniosłem zamiłowanie do epoki krucjat, historii Irlandii, Wysp Brytyjskich, a także Skandynawii. Przepiękna to synteza. Mimo, że Autor skupia się najbardziej na Zachodniej Europie, to mamy sporo o Arabach, Rusi, Cesarstwie Wschodniorzymskim. Zakres chronologiczny syntezy obejmuje czasy od schyłku Imperium Zachodniorzymskiego po okres Wielkich Odkryć Geograficznych. Polecam wszystkim Czytelnikom Imperium Lektur 2. Ale także filologom, historykom sztuki, prawnikom, politologom oraz uczniom klas humanistycznych szkół średnich. Każdy - tak myślę - w tej książce może znaleźć coś dla siebie. Mnie najbardziej ujęły tematy religijne - oraz zagadnienia dotyczące uniwersytetów. Polecam !

Deborah Feldman - Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów. Wyd. Poradnia K.

Wstrząsająca to opowieść, ale i bardzo wciągająca. Jej lektura zajęła mi jedynie kilka godzin. Książka ta jest bestsellerem New York Timesa. A została wydana przez Wydawnictwo Poradnia K. Na podstawie książki powstał serial dostępny na Netflixie - ten przede mną. Deborah nie ma łatwego życia. Mieszka wśród ortodoksyjnych Żydów, w odosobnionej dzielnicy. Wychowuje się z dziadkami, bez rodziców. Deborah jest bogobojna, rytm jej codzienności wyznaczają święta religijne. W szkole "outsiderka" , w domu porządna pannica z dobrego domu. Ale wiek dojrzewania robi swoje:  jest najlepsza jest w swej klasie z języka angielskiego. Na lekcjach jidysz musi zaś uważać. Czytając książkę mamy piękny obraz tego, jak z osamotnionej dziewczynki - przeradza się w dojrzałą i pewną siebie kobietę. "Ma swoje na sumieniu" - czytanie zabronionych książek,  samotne wyprawy do biblioteki miejskim autobusem. Przeżywa próbę gwałtu ( chciał ją zgwałcić ortodoksyjny kuzyn, który wyemigrował potem do Izraela ze swą przyszłą żoną ) .

Dalszych losów nie zdradzam. Jak wspomniałem - książka wciąga - i to bardzo. Żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku, gdzie jednak zamknięte społeczności religijne wciąż funkcjonują. Deborah Feldman napisała świetną książkę. Niegdyś zaczytywałem się w skandynawskim kryminałach, teraz preferuję dobre obyczajówki. A ta książką jest świetna ! Lekkie, wciągające pióro, barwne opisy - i - co najważniejsze - "pisanie od siebie". Jak wspomniałem - w dwudziestym pierwszym wieku wciąż mamy do czynienia z enklawami, z których ciężko wyjść. Zachęcam do lektury wszystkich Czytelników. Nie zawiedziecie się na tej książce :)

Już wkrótce recenzja - DEBORAH FELDMAN - Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów.

Bestseller New Yor Timesa. Wydawnictwo Poradnia K.

Nowy Jork - Brooklyn - chasydzka dziewczyna uwięziona w jednym z najbardziej otwartych miejsc świata. Nastolatka bez książek , kina, teatru, koncertów, spotkań z rówieśnikami. Poddana opresyjnej tradycji i religii ortodoksyjnej społeczności.

Znacie? Skusicie się ? Już wkrótce recenzja. Zapraszam.

Jan Legowicz - Historia Filozofii Średniowiecznej Europy zachodniej.

Warszawa 1986, PWN.
Książka ta przeleżała swoje na półce. Blisko cztery lata. Na studiach historycznych miałem przez cały rok akademicki (1 rok studiów) Historię Filozofii w co drugi piątek, z niezapomnianym Ś.P. Profesorem Burlikowskim. Wykłady trwały aż sześć godzin ! Przerwy zaś bywały krótkie, piętnastominutowe. Książkę tę podarowała mi koleżanka cztery lata temu, w dwutysięcznym szesnastym roku. Ostatnio mam "fazę" na średniowiecze i wszystko co z nim związane. Aktualnie też czytam Historię Powszechną Średniowiecza Romana Michałowskiego. Ale wróćmy do Jana Legowicza. Książka jest dosyć trudna, przydatny jest przy jej lekturze Słownik Wyrazów Obcych. Częste są wstawki cytatów łacińskich - ale Ci Czytelnicy bloga, którzy mieli na studiach na przykład łacinę - bez trudu przebrną przez publikację. Książka trudna, ale wciąga. Prawdziwa cegiełka - liczy sobie bowiem - 637 stron. Jednak jej lektura to prawdziwa uczta dla duszy. Polecam ją filologom, historykom , pedagogom i wszystkim zainteresowanym Średniowieczem Powszechnym ( na przykład teologom). Wciąga - to fakt - trudna - to fakt. Ale w dwudziestym pierwszym wieku  - studia filozoficzne wciąż cieszą się sporym zainteresowaniem. Polecam !

Adrian Tinniswodd - Brytyjska Monarchia od kuchni - "Literackie powroty"

Książkę tę w swoich zbiorach posiadam od blisko roku. Chętnie do niej wracam. Została wydana przez Wydawnictwo Bellona w 2019 - ym roku. A oto opis z tyłu książki:

Wiadomości z życia brytyjskiej rodziny królewskiej wciąż podbijają media, miliony osób na całym świecie codziennie śledzą z zainteresowaniem wszystkie doniesienia zza bram Buckingham Palace. Monarchowie nie gotują, nie nalewają sobie napojów ani nie ścielą łóżka. Szczodrze sponsorowany przez swoich poddanych brytyjski dwór zatrudniał rzesze kucharzy, pokojówek, lokajów, mamek, nianiek, ogrodników, sekretarzy i urzędników. Pielęgnowane przez stulecia rytuały dworskie miały na celu utrwalenie wizji monarchy jako osoby wyjątkowej, ważniejszej niż prezydenci czy milionerzy. A jak lepiej to osiągnąć , niż udowadniając , że przyziemne czynności nie przystoją monarsze. Na usługach królowej przez długi czas była choćby pomocnica, która podawała monarchini wachlarz w sypialni , nalewała wodę do mycia rąk i zdejmowała rękawiczki. Ale już wkładanie obuwia i zdejmowanie go było domeną paziów. Tak było przez wieki, tak jest również dziś. Nawet obecnie tysiące osób czuwają codziennie nad maksymalnym komfortem zaledwie kilkorga osób z rodziny królewskiej. Co ciekawe, z czasem liczba pracowników - dwór Elżbiety II zatrudnia dziś bowiem blisko 1200 osób. Podczas gdy jej babka, królowa Wiktoria - miała ich zaledwie "921.

 To tyle z tyłu książki . Publikacja liczy sobie 527 stron. Narracja ciągnie się od czasów Królowej Elżbiety Pierwszej aż do czasów najnowszych. Mnie najbardziej podobał się okres wiktoriański przedstawiony w tej książce - "klimaty te" są najbliższe mojemu sercu. Do tej książki wielokrotnie wracam. Można się w niej zatracić na cały dzień  - wieczór - noc. Polecam tę książkę wszystkim Czytelnikom Imperium Lektur 2. Nie zawiedziecie się. Bardzo przyjemnie i szybko się czyta.